donderdag 22 april 2010

El-Tod



El-Tod ligt aan de Oostelijke oever van de Nijl, op drieëntwintig kilometer, van het oude centrum van Luxor. De stad speelde een sleutelrol in de faraonische tijd. Vandaag blijft daar helaas enkel de tempel van over. Dit bouwwerk dateert uit de vijfde Dynastie in het Oude Rijk toen de god Montu (god van de oorlog) hier vereerd werd. De tempel of beter wat er van bewaard is gebleven, wordt omringd door huizen en een moskee.
In 1936 verzamelde de wereldpers zich in El-Tod toen tijdens opgravingen, onder de vloer van een gebouw uit het Middenrijk, een geheime cachette met gouden en zilveren artefacten werd ontdekt. Deze uitzonderlijke vondst, beter bekend als De Schat van Tod, heeft nog altijd een vooraanstaande plaats in het Egyptisch Museum van Caïro. Ook in het Louvre, in Parijs, vindt u stukken terug uit El-Tod.
Vandaag is de stad vooral een (inspiratie)bron van vrede waar kopten en moslims in harmonie samenleven. Het grootste deel van de bevolking haalt haar gezinsinkomen uit het telen van groenten en het verbouwen van suikerriet.

In El-Tod werkt www.liveisbeautiful.be nauw samen met de Youth Association El-Tod, een groep jongeren die zich vrijwillig inzet voor (kans)arme gezinnen.
Twee tot driemaal per jaar stellen ze honderden voedselpakketten samen. Verder organiseert de Youth Association El-Tod een dag speciaal voor de kinderen.
Ze worden uitgenodigd voor een maaltijd, gevolgd door een activiteit. In 2009 brachten we een bezoek aan de kermis.

Naast sport, spel en vrije tijd organiseert de Youth Association El-Tod er onderwijs en gezondheidszorg. In de school die haar deuren opende in november 2006 geeft men bijles. In Egypte krijgen leerkrachten een klein loon. Een aantal van hen geven aan de kinderen slechts een gedeelte van de leerstof in de klas en verdienen na de (school)uren extra bij door de rest privé aan huis te onderwijzen. Veel gezinnen kunnen dit financieel niet aan.
Dit bijles-project is een fantastisch alternatief dat onze hulp absoluut verdient. Wij engageerden ons met www.liveisbeautiful.be om de kinderen van El-Tod aan schoolmateriaal te helpen. We beloofden ook een computer te schenken als de schoolresultaten van de kinderen verbeterden
In maart 2007 was het zover. Er vertrok een computer én 50 kilogram schoolmateriaal met logistieke hulp van DHL naar El-Tod. Naast de (bij)lesuren, organiseert Youth Association El-Tod overdag kleuteropvang.

Er werd beslist om hulp te zoeken voor de realisatie van een nieuwbouw. De naam Rababah, die verwijst naar de gevoelige snaar van een populair Egyptisch strijkinstrument, was snel gevonden. De gouverneur van Luxor, Dr. Samir Farag, schonk in 2008 www.liveisbeautiful.be een lap grond in El-Tod en vijf laatstejaarsstudenten architectuur van de Antwerpse hogeschool Artesis waren in een week te gast op de site en ontwierpen een bijzonder prachtig plan voor het gemeenschapshuis.

In 2009 werd gestart met de bouw en tot op vandaag verloopt alles naar wens. Het centrum ligt letterlijk op het kruispunt van de stad El-Tod van morgen, aan de invalsweg naar de nieuwe woonwijk die de overheid er momenteel bouwt.

De stad El-Tod groeit nog elke dag. Zopas opende een internationale jeugdherberg haar deuren en het waterstation draait op volle toeren. In de nabije toekomt plant de overheid een aantal nieuwe scholen en wil ze iets doen aan het afvalprobleem.

www.liveisbeautiful.be onderzoekt de mogelijkheid om (kans)arme vrouwen uit El-Tod in de toekomst een opleiding ‘handwerk’ aan te bieden. We zitten hiervoor met mensen aan tafel die op dit vlak ervaring hebben. Belangrijk daarbij is dat vrouwen een eerlijk loon ontvangen en zij van thuis uit kunnen werken, op het ogenblik dat de zorg voor het gezin dat toelaat.

Wil u www.liveisbeautiful.be helpen?
Ja, Fantastisch. Alvast hartelijk dank daarvoor!
Klik hier en ontdek op welke manier u www.liveisbeautiful.be kan steunen!

Hassan Fathy

Egypte heeft een architect van wereldnaam: Hassan Fathy.

Is geboren in 1899 in Alexandrië, heeft een Egyptische vader en een Turkse moeder; rond in 1926 eerst een studie aan de Technische Hogeschool in Cairo af en later aan de Universiteit.

Vanaf de jaren dertig experimenteert hij met traditionele technieken en bestudeert uitvoerig de faraonische bouwkunst (vooral de maatvoering), de Nubische en de Arabische. Vooral de traditionele Nubische architectuur spreekt hem aan omdat het uitgaat van de natuurlijke omgeving en middelen gebruikt die gemakkelijk te verkrijgen zijn. Esthetisch bouwen, in harmonie met de omgeving. Fathy is behalve architect ook een verdienstelijk musicus. Hij speelt viool en zijn gevoel voor ritme en harmonie komt terug in zijn werk als architect.

Behalve Nubische past Fathy ook Arabische elementen toe, zoals de “malkha”, een windvanger, de “shukshaykha”, koepels, en de “mashrabeya”, houten rasters. Hij doet uitgebreid studie naar technieken die de klimatologische omstandigheden op natuurlijke wijze het hoofd bieden: in de zomer koelte, in de winter de warmte vasthoudend. We zouden nu zeggen dat Fathy een ‘groene’ architect is, zeer milieubewust. Fathy gelooft in iets dat nu algemeen geaccepteerd is maar in zijn tijd, vooral de jaren veertig en vijftig, als revolutionair geldt.

Fathy bouwt met uit plaatselijke klei gebakken stenen: leembouw (adobe – mudbrick). Hij wordt internationaal bekend door het project op de westoever van Luxor waar hij arme mensen leerde zo veel mogelijk zelf hun huis te bouwen, met ter plekke aanwezig, natuurlijk materiaal en in aansluiting op de bestaande sociale structuren. Door het gebruik van het goedkope bouwmateriaal leem en dit project “Gourna el-Gedida” krijgt Fathy de bijnaam “Architect for the Poor” (hij wordt echter ook “the barefoot architect” genoemd).Volgens Fathy zelf:"My architecture is not just for the poor, it is for man".

Fathy bouwde niet zomaar een huis of een aantal huizen, Fathy bouwde voor een gemeenschap, met een school, een moskee, een gemeenschapscentrum, een theater, binnenplaatsen, winkels, pleinen; met uitgekiende systemen om op natuurlijke wijze energie te sparen, voor koelte te zorgen. Ook de volksgezondheid (hygiëne) is belangrijk.

Vanuit de Nubische bouw gebruikt hij dus het bouwmateriaal, leem, de dikke muren en de koepels op de daken, van de traditionele Arabische bouw de puntbogen en de rasters die het zonlicht filteren.

Fathy’s werk is niet alleen in Egypte te vinden maar ook in ondermeer de Verenigde Staten, Algerije, Saoedi-Arabië, Irak, Pakistan, West-Afrika,en in Griekenland (waar hij ook enige jaren woont, teleurgesteld als hij is in de Egyptische overheid). Hij krijgt wereldwijde erkenning, en prijzen, alleen in Egypte wil het niet echt lukken, hoewel hij daar toch een respectabel aantal scholen, villa’s en multifunctionele centra heeft neergezet.

Volgens Fathy heeft de Egyptische overheid te weinig met zijn ideeën gedaan door de lobby van de betonbouwers die veel meer kunnen verdienen aan grote bouwprojecten in beton en staal dan in leembouw.

Wat echter ook een grote rol speelt is het feit dat Egyptenaren liever in betonnen huizen willen wonen want dat geldt als sjieker en de koepeldaken doen hen te veel denken aan graven.
Fathy sterft in 1989, in eenzaamheid.

“The quality and values inherent to the traditional and human response to the environment might be preserved without a loss of the advances of science. Science can be applied to various aspects of our work, while it is at he same time subordinated to philosophy, faith and spirituality”

                               Villa at Fayoum, project painting by Hassan Fathy, Egypt

                                                 ( Photo by Jean-Pierre Cousin )

the village of Hassan Fathy

"In the context of preserving the cultural heritage of the South Upper Egypt and the architectural heritage of the village of Hassan Fathy famous mainland western Luxor, which is one of the heritage features and architectural distinctive in the world, visited Luxor, a delegation from the World Heritage Centre of UNESCO for the development of perceptions of principle for the restoration and development of the village to preserve it and contribute to the restoration and development.
The delegation included a number of UNESCO experts, headed by Dr. Daniel and me, a student of Ahmed Hamed Hassan Fathi, a number of experts in antiquities and culture.
Dr. Samir Farag, Governor of Luxor development that the village of Hassan Fathy, one of the projects the comprehensive development plan for the development of Luxor and converted into a museum open world where you will develop the entire village and restoration of existing homes in the village, which up to 70 House and the restoration and development of the mosque, the theater and Khan Market and House, who lived by the Engineer Hassan Fathi, during the construction village, where are these buildings the most important features of the village, will also be establishing an international center for handicrafts, UNESCO oversee its implementation to be an integrated complex to preserve the cultural heritage of craft industries and crafts in the Middle East to include specialists from all over the world do the training and rehabilitation of workers in the field of handicrafts.

The Prime Minister has issued a decree to transfer the village of Hassan Fathy to protected heritage."

maandag 19 april 2010

Kopten

St. Mark brought the religion to Egypt in the first century after the death of Christ and it spread, in part because it sequenced comfortably, especially among the fellahin, from Pharonic beliefs: the idea of one God, of life agfter death and of the good mother, where belnded the lore of Isis with that of the Virgin Mary.
Christianty was left to grow unbothered until the 3rd century whe the Roman Empire, of which Egyp was a part, declaired it illegal, mandating instead the worship of many gods. In Egypt the decree twisted into persecution, generation a host of martyrs and driving Christians deper and deeper into the deserts of southern Egypt.
The persecution profoundly marked the Coptic faith. It gave new drive to the monastic movement, which originated in Egypt, not only animating the building of monasteries and the scouring out of caves but scoring the virtues of austerity, focused work, and scrupulous self-discipline into the soul of the church.
The suffering of the martyrs is esteemed and spired to be church members to this day.
In their isolation and sorrow, the Copts created a disinctive and highly regarded art style which merged characteristics of pharonic, folk and Roman art.
The dome and cross peek above the wall surrounding the cemetery in Old Cairo, a section of the city which early Christians settled, It's said that the Holy Family stayed in the vicinity during their sojourn in Egypt.
Contemporary Coptic Christianity

At the end of the 19th century, the church was in poor health. It monks were preceived as little more than beggars, if not theives; its priests - espcially in the villages in the south - were often the least promising sons of their priest fathers. (Priests must be married in order to hear the confession of women).

In cities, by contrast, lay Copts were succeeding as entrepreneurs, industrialists, merchangts and professionals, due in part to the virtures transmitted to them by the monastic tradition. They had social status, didn't care for the blight on their religion and so began agitating for reforation, demanding greater accountability and more democracy within the chruch. Over the next 50 years, and in spite of many unpleasant shifts in the constituencies in power ( complete with exiles, kidnappings and threatened assassinations), the demand for modernation bore fruit.
A remarkable revitalization had taken place.

Nourishing Identity

In what is called the "Sunday School Movement," the church began recruiting more educated men into the priesthood, built four high quality colleges and began the process of recovering the church's past - researching the lives of the martyrs as well as ancient Coptic art and the music of the church.

It undertook a revival of the Coptic language, digging out the traces the late phronic tongue in which the church was founded. It sent priests out to vist their parishionrs; introduced sermons into the three hour masses, giving the prists an opportunity to address the problems of the people with a combination of the latest knowledge in the social sciences with theology. Thye've produced colorful books which tell the stories of the saints, films explaining the tenets of the faith; introuduced new hyms into ritual; expanded the role of the laity and sent young men to reclaimed monasteries for religiou sojourns.

"We believe ours is the only right religion but we never judge anybody. This has always been a tolerant country. The problems between Muslims and Copts only began 30 years ago. I have Muslim friends, I love them, they love me." Father Anthony
In the 1990's the church with the support of USAID and UNESCO and under the leadership of Abouala Maximus el-Anthony, began major restoration projects of its monasteries and cathedrals. With satellite broadcasting, it communicates to a growing radio and television fellowship.

Inspired young men, like the one who was to become today's Coptic Pope Shenouda III, demanded greater democracy in decison making. Some in the leadership reached out to diaspora Copts, serving them and attracting their financial support. Others participated in the founding the World Council of Churches.

Democratization
Not to say that the Coptic Church has achieved democracy. S.S. Hasan, in her excellent book (upon which this article heavily depends, ) Christians versus Muslims in Modern Egypt: The Century Long Struggle for Copic Christianity, predicts that the "struggle for democratization of the Egyptian Orthodox Church will be a long and bitter one; the reformers know this and seem resigned to sit it out."
The cultural context of Egypt, in which the Church is embedded, is authoritairan, and the yoke of that culture--to which must be added the high prelate's own monastic tradtion of unquestion obedience to one's su[eriors--weighs heavily on the Church, not only in its relationship to its congregation but also in its internal relationships.
Interfaith Harmony
Long too will be the coming to terms of Muslims and Copts, who have not lived easily together in Egypt. Recent outbreaks of violence between some parts of the Muslim community and some Copts have added fuel to the long-burning pyre. The sources of the conflict are complex and we'll wait on further independent research as well as information from members of both communities before attempting a summary of the issues.

woensdag 14 april 2010

Bahariya Oase

Archeologen hebben in de Egyptische Bahariya Oase Grieks-Romeinse tombes uit de derde eeuw voor Christus gevonden. In de veertien graven lagen verschillende mummies, sommigen waren belegd met juwelen. Volgens de archeologen maakt de vondst deel uit van een veel grotere dodenstad.


Eén van de mummies is 97 centimeter lang. De vrouw is in gekleurd gips gegoten en dat gips is vervolgens ingelegd met juwelen en ogen (zie de foto hieronder). Maar er is nog veel meer.


Foto: AP Photo/Supreme Council of Antiquities


“De eerste opgravingen legden vier mensachtige maskers van gips, een stuk goud gegraveerd met de namen van de vier zonen van Horus, een collectie munten, klei en glasvezels bloot,” vertelt het hoofd van de Egyptische archeologie, Zahi Hawass.
De gevonden namen van de Egyptische goden wijzen erop dat de Egyptische religie zelfs in het Grieks-Romeinse gebied van invloed was. De zonen van Horus zouden onder meer de maag, lever en longen van de gemummificeerde lichamen hebben beschermd.
Het is niet voor het eerst dat de Bahariya Oase – zo’n 300 kilometer ten zuidwesten van Caïro – een grote schat prijsgeeft. In 1996 werd er een collectie van zeventien tombes met daarin 254 mummies gevonden. Sindsdien draagt de oase de naam Vallei der Gouden Mummies.

maandag 12 april 2010

Rijke Egyptische stoffen


___________________________________________________


vrijdag 9 april 2010

Ondergaande zon op de Nijl







______________________________________________________


Nederlands onderzoek schoeisel Toetanchamon afgerond

NORG, 20100409 -- Toetanchamon is beroemd vanwege de vele schatten die gevonden zijn in zijn graf. Minder goed bekend zijn de fantastische gouden schoenen en sandalen die zijn geborgen. Nu, bijna 90 jaar na de ontdekking, is het wetenschappelijk onderzoek door de Nederlandse archeoloog Dr. André Veldmeijer naar de schoenen en sandalen van deze Egyptische farao afgerond.
In 1922 werd het nagenoeg ongeschonden graf van de Egyptische farao Toetanchamon door de Engelse archeoloog Howard Carter ontdekt in de Vallei der Koningen te Luxor. Tien jaar lang heeft hij met zijn team gewerkt om de vondsten te bergen, conserveren en registreren. De rijkdommen uit het graf maakten de farao wereldberoemd en nog steeds spreekt de koning zeer tot de verbeelding.

Het schoeisel, meer dan 80 stuks waaronder spectaculaire gouden sandalen, sandalen gemaakt van kralen en prachtig versierde schoenen, zijn gedurende drie jaar door de Nederlandse archeoloog Dr. André Veldmeijer nauwkeurig bestudeerd. Dit gebeurde in nauwe samenwerking met de Egyptische Oudheidkundige Dienst (Supreme Council of Antiquities) en de museum autoriteiten in Cairo. De resultaten zijn, met medewerking van verschillende (buitenlandse) specialisten, gepubliceerd in een rijk geïllustreerd boekwerk met als titel Tutankhamun's Footwear.
Naast de archeologische informatie en vergelijk met ander oud Egyptisch schoeisel, zoals dat van de koning's overgrootouders, is ook gekeken naar schoeisel in teksten en de afbeeldingen in graven.

Opmerkelijk is dat de op het oog zo eenvoudige sandalen, gemaakt van gras en palm blad, juist belangrijke status symbolen waren. De gouden sandalen die aan de voeten van de mummie zijn gevonden zijn zelfs imitaties van deze sandalen. Slijtage en voetafdrukken op de zool toont aan dat de koning er daadwerkelijk mee gelopen heeft. Verder is gebleken dat de bijzondere, met goud en halfedelstenen gedecoreerde schoenen, Egyptisch zijn en geen giften van buitenlandse vorsten. Omdat er geen sporen van gebruik zijn, lijkt het waarschijnlijk dat de koning deze droeg bij officiële gelegenheden waarbij hij niet zelf hoefde te lopen. Mogelijk zijn enkele paren aangepast zodat het ook goed bleef zitten aan de koning's misvormde voet.

Deze en andere resultaten van het onderzoek zijn opgeschreven in het boek Tutankhamun's Footwear, uitgegeven door DrukWare Publishing in Norg. Het is geschreven in eenvoudige taal (Engels) met een uitgebreide lijst waarin vaktermen worden uitgelegd. Daarnaast bevat het boek vele tekeningen en (kleuren) foto's die helpen in het verduidelijken van de tekst en een goed beeld geven van het leven in het oude Egypte. Voor meer details, zie bijgevoegde flyer.

Lente in Luxor




________________________________________________________



zondag 4 april 2010

The Egyptian Easter: Sham El Nissem

 The Franciscan church (built in 1895) near Luxor Temple


In Egypt , the national holiday Sham El Nissem is celebrated widely. Its intent is to bring the family together, eat traditional foods, and enjoy the spring as it quickly approaches. This celebration connects modern day Egyptians with their ancient pasts through rituals celebrated for centuries. These acts also connect Egyptians closely with nature and its blossoming of life during the spring season.

The celebration of the coming of spring is common around the world. Easter is undoubtedly one of the most well known and celebrated of these holidays, but many of its customs are derived from the Egyptian holiday Sham el Nissem. Celebrated for nearly 4500 years now, it's a n ancient Egyptian festivity welcoming the spring season. The name Sham el Nissem literally means, �sniffing the breeze.� It takes place on every Monday that follows the Easter Sunday. The traditional activities include picnicking in scarce grassy areas to smell the spring air, eating traditional foods and coloring the shells of eggs. These traditions link the Egyptians to their history and help them to become more involved with nature. This time of year is important to the Egyptians because the vast amounts of food and water that come from the rainy season, which comes from spring, are like a relief from the desolate arid plain.


Sham el Nissem originated from Ancient Egypt. The name literally means, �sniffing the breeze� which is in reference to enjoying the new spring air. The holiday is connected to fertility rites much like the Christian Easter is. It's based off a sense of Earth's beginning since this marks the start of a new season.

The celebration starts in the early morning. One ritual is breaking open an onion and smelling it. This is something that women ordinarily partake in. Families will join together and paint eggs, typically with watercolor and let them dry in the sun to be eaten later. This is much like the Christian egg-coloring tradition. Families will come out of their homes and travel by foot, boat, or any way they can take in the air as they head northward. They settle on grassy areas and have picnics. The traditional foods are salted fish called fikeesh, colored eggs, termis or lupin seeds, and green onions (Heba Fattee Bizzari 2003).


Sham El Nissem is celebrated strongly today. There are many news articles documenting the weather for that day expressing whether spring is coming late or early. The approaching temperatures for the holiday are also predicted and listed for the attendants of the celebration to take note of. ��the weather is supposed to return to cooler spring-time temps after a three-day semi-heat wave that accompanied the long Sham El-Nessim and Eastern Easter weekend. The weather inspired millions to head for the beaches and parks to spend a nice day� (Tarek Atia 2002). Seeing as though this holiday has been celebrated for thousands of years and has recent documentation of millions participating, it's likely to be a surviving holiday.
Sham El Nissem is not extremely complex in its festivities, but it has strength in family togetherness and togetherness of the entire nation. It's also helping to keep one of the oldest civilizations alive through traditions of food and celebration. This holiday is also important with its basis to keep the people of Egypt closer to nature. The name of the holiday meaning to �sniff the breeze� entices the celebrators appreciate the abundance of the rainy season, to be closer to nature, and to enjoy its ever-changing splendor

vrijdag 2 april 2010

Pasen

  Dit stuk werd geschreven door
Monem Azim, Luxor
Hij beschrijft hoe in Luxor
door de eeuwen heen
de paastijd werd gevierd.





بدون نفاق سياسي
مصر الفرعونية والمسيحية والإسلامية تجتمع في عيد واحد
'شم النسيم' مظهر أصيل لنسيج المجتمع المصري ومظهر لا يكذب ولا يخادع للوحدة الوطنية بدون رتوش أو خطب.
ميدل ايست اونلاين
كتب ـ عبدالمنعم عبدالعظيم
بداية من عيد التسبيح أو عيد الزيتونة أو أحد الشعانين في سابع أيام الأحد من بداية الصوم الكبير يحتفل أقباط مصر بذكرى ركوب السيد المسيح عليه السلام العنو (الحمار) في القدس ودخوله إلى صهيون راكبا، والناس حوله يسبحون وهو يأمر بالمعروف، ويحث على الخير، وهم يحملون في أيديهم سعف النخيل، ولهذا سمي هذا اليوم بأحد الخوص (السعف).
ولم يترك الفنان المصري هذه المناسبة، واستطاع بحسه المرهف أن يحول السعف إلى أشكال جمالية، تشكل كرنفالا من الجدائل الجميلة التي تستوحى رموزها من الفن القبطي والمورثات المصرية الأصيلة.
من هذا اليوم يبدأ أسبوع الآلام، ذكرى صلب السيد المسيح عليه السلام إلى قيامته في اللاهوت القبطي.
ولأن الشهر يوافق شهر برمهات الذي تنضج فيه المحاصيل، وتتفتح فيه الزهور، ويحتفل فيه الفلاح المصري بأعياد حصاد المحاصيل
وبالمناسبة، فالاثنين اثنين الفقوس (القثاء أو الأته)، والثلاثاء ثلاث العدس، أما الأربعاء فيستحم فيه المصريون بنبات الرعرع (الغبيره)، وهو من الطحالب النيلية، ويقال إنه النبات الذي شفي به أيوب عليه السلام من علته، ويسمى أربع أيوب أو أربع الغبيرة.
ثم ياتى خميس العهد، والجمعة الكبيرة حيث يفطر الأقباط على نبات الترمس المر، ويخالفهم المسلمون منذ العصر الفاطمي بتناول حلوى مغربية حلوة مثل الكسكسي والمخروطة (شرائح تصنع من الدقيق وتذاب في ماء محلى بالسكر).
ثم يأتي الأحد، عيد القيامة، وتتوافق المناسبة مع عيد الفصح عند اليهود، والفصح كلمة عبرية، معناها العبور، وهو يوم خروج اليهود من مصر، ويوافق في التقويم القبطي عيد القيامة.
ثم يأتى يوم الاثنين يوم شم النسيم وعيد الربيع، وهو اليوم الذي يتساوى فيه الليل والنهار، وتحل فيه الشمس ببرج الحمل، ويقع في الخامس والعشرين من شهر برمهات.
وكان قدماء المصريين يتصورون أن هذا اليوم هو أول الزمان، ويوم بدء الخلق، وكانوا يحددون ذلك اليوم والاحتفال به في لحظة الرؤيا عند الهرم الأكبر عندما يجلس الإله على عرشه فوق قمة الهرم.
في الساعة السادسة تماما في ذلك اليوم، كان الناس يجتمعون في احتفال رسمي أمام الواجهة الشمالية للهرم الأكبر، حيث يظهر قرص الشمس قبل الغروب، وكأنه يجلس فوق قمة الهرم خلال دقائق معدودة، وتظهر معجزة الرؤيا عندما يشطر ضوء الشمس وظلاله واجهة الهرم إلى شطرين.
وأطلق قدماء المصريين على ذلك العيد اسم شمو، أي بعث الحياة، وحرف الاسم بمرور الزمن خاصة في العصر القبطي إلى شم، وأضيفت إليه كلمة النسيم، نسبة إلى نسمة الربيع التي تعلن وصوله.
ويرجع احتفال المصريين بذلك العيد إلى عام 2700 ق. م في أواخر حكم الأسرة الثالثة. وقد نقل اليهود الاحتفال بشم النسيم عندما خرجوا من مصر، والذي توافق مع خروجهم، فقد اختاروا هذا اليوم للخروج لانشغال المصريين فيه بالعيد، فهربوا يحملون ما سرقوه من ذهب ومتاع.
وهكذا اتفق عيد الفصح اليهودي، مع عيد شم النسيم المصري، وتوافق صدفة مع عيد القيامة المسيحي، وبهذا يعتبر أكثر الأعياد شعبية يحتفل فيه جميع المصريين على اختلاف مللهم ونحلهم ودياناتهم، وهو العيد الذي استمر الاحتفال به منذ عصور الفراعنة حتى يومنا هذا
إنه يوم الخلق الجديد في الطبيعة تبعث فيه الكائنات، ويتجدد فيه النبات وتزدهر الخضرة وتتفتح الزهور وفيه تهب نسائم الربيع. ويخرج فيه الناس إلى الحدائق والحقول والمتنزهات من شروق الشمس حتى الغروب، يجددون فيه حياتهم، وتمتليء صفحة النيل الخالد بالقوارب التي تزدان بالزهور وتصدح أصوات الموسيقى والغناء.
ولشم النسيم أطعمته التقليدية وعاداته وتقاليده، ومنها البيض الملون والأسماك المملحة والبصل والخس والملانة.
واستمر شم النسيم عيدا للطبيعة ومولدا للربيع لكل المصريين بمختلف طبقاتهم ودياناتهم.
إنه مظهر أصيل لوحدة نسيج المجتمع المصري ومظهر لا يكذب ولا يخادع للوحدة الوطنية بدون رتوش أو خطب أو إعلانات أو نفاق سياسي.
عبدالمنعم عبدالعظيم ـ مصر (الاقصر)
مدير مركز دراسات تراث الصعيد الأعلى





De Kopten in Egypte vieren op Palmzondag de intocht van Jezus Christus in Jeruzalem, vrede zij met hem. Omdat de mensen rond hem palmbladeren droegen noemt men dit Palmpasen.


Egyptische Koptische kunstenaars hebben de palmvorm esthetisch gebruikt.
Op deze dag begint de Goede Week, ter herdenking van de kruisiging van Jezus Christus tot de opstanding in de Koptische theologie.
En omdat het tevens de maand van Baramhat is, de maand waarin het rijpe gewas wordt geoogst en de bloemen bloeien vierden de Egyptische boeren de oogst dmv een festival.
En dan komt Witte Donderdag, Goede Vrijdag, waar Kopten, met moslims sinds de Fatimiden zoete Marokkaanse couscous en Cone (gemaakt van meel en in water opgeloste suiker gezoete) snoepen.
Dan komt zondag, Pasen, het feest van de verrijzenis.
En op maandag Pasen en het Lente Festival, en is gelegen in de vijfentwintigste van de maand Baramhat..
Om zes uur precies op die dag, verzamelen mensen zich in een officiële ceremonie aan de voorzijde van de noordelijke gevel van de Grote Piramide, voor zonsondergang, binnen een paar minuten, toont zich een wonder wanneer zonlicht en schaduw de voorkant van de piramide in twee delen hakt.
Egyptenaren vieren dit feest vanaf het jaar 2700 v. Chr. Tijdens dit feest vluchten de Joden uit Egypte, en dus vieren alle Egyptenaren dit feest vanaf de tijd van de farao’s.

Het is een dag van de nieuwe schepping waarin de natuur zich vernieuwd, planten en bloemen bloeien en er waait een lentebries. Mensen komen naar de tuinen, velden en parken van zonsopgang tot zonsondergang om de vernieuwing van het leven te vieren, de Nijl boot, versierd met bloemen en er klinken klanken van muziek en zang.
_________________________________________________________________________